Godojom starzy przy watrze w noc ciemnom
Kie halny śpiywo nute tajemnom
Ze downo, kie mgły po turniak sie snuły,
Pos juhas swoje łowce u wierchnyj póły

Z kobyłkom lichom, chudom jako trzcina,
Co ino kości i skóra i scecina
Rusył ku miastu o świcie bladym,
Z marzyniem w sercu, i planem nie lada

Kroco przez hole zilone, przez smrekowy las,
Pos jom po drodze calusiyńki cas.
Piła z potoku tuzin kubłów wody
Aze struga wyskła do samućkiego spodu

Kobyła zaś rosła, krzepła i tyła,
Jakby jom sama ziemicka kormiyła.
A łon se godoł, spoziyrajonc w niebo
Sprzedać śkapinę mi przysło potrzebo
[Ref]
Hej, dudniom góry, hej, niesie wiater,
Dutki jak łogiyń zapłonom świater
Wto w złocie pokłado nadzieje,
Tego los casem w przepaść zawieje.

Jak sakwa ciynsko zadzwoni przy pasie,
Gazdom łostanym w łojcowym sałasie.
Nakupie łowiec, stada bez liku,
Baco zyrknie ku mnie i po krzyku

Chałupa z bali, kierpce nowiusiynkie
Portki z parzynicom, juhaskie tutki.
łowce na hale, miyłość pod Tatry
I bedym se zył jak król tyj watry!

Leć ze przez błonia leć ze w zakchwycie,
Zagrzmiało echo w skalistym świcie.
Spod smreków wysed zbój Janosik
Zabroł mu syćkie łowce i caluśki grosik

Spojrzyniym twardym jako granit w ścianie,
Nie prosiył grzecnie, nie pytoł ło zdanie.
Łowce jak mgiełka z doliny spłyneły,
Dutki i stada w mroku zaginęły.
[Ref]
Hej, dudniom góry, hej, jycy las,
Nic nie warte dutki, kie pusto w nos?
Zbóje zabiorom i łowce i złoto,
Serca z miyłości, juz nie łogołocom

Wrócił ku chacie w milcyniu głuchym,
Ciynski jak turnia, z sercym suchym.
Co jo powiym teraz bacy córeńce?
Z pustymi rynkami, z bólym w ręce…”

A ona wysła w zorzy porannyj
Z łockami jasnymi, z dusyckom panny„
Nie łowce, nie sakwa wazom w nasym życiu,
Ino cysto miyłość co w sercu chowosz skrycie
[Ref]
„Na takie troski nie złoto czeba,
Ni stada łowiecek jako chmurek z nieba
Miyłość mocniyjso łod zbójnickik nozy,
 Nis hultaj halny, co turnie w pył rozłozy”

I cosik w nim pynkło jak lód na potoku,
Serce odtajało w tym ślepym amoku
Zrozumioł wreście pod nieba sklepeniem,
Ze nie łowce som zycio spełnieniem.


Do dziś przy watrze śpiywo sie w nocy
O juhasie, co straciył ze zbójów przemocy.
Jednak wygroł wiyncyj nis całe stada 
Miyłość sie łostała, kie reszta upadła.

Nie lic ze owiec, nie lic ze tys dudków
Wielkie scynście zbudujes po malućku.
Bo choć zbój mienie z sakwy wyzuje,
Miyłości z serca nik nie wyruguje.
[Ref]
„Na takie troski nie złoto trzeba,
Ani stada łowiecek jako chmurek z nieba
Miyłość mocniejso łod zbójnickich nozy, 
Niz hultaj halny, co turnie w pył rozłozy.